Nie jestem już dłużej obcy pośród was.
Nikt nie jest obcy pośród Feaków.
Naszym ludziom dobrze się żyje, a kraj ma świetlaną przyszłość.
Nikogo nie odrzucamy.
Ktokolwiek przyjdzie, a bogowie zechcą, aby został, tego traktujemy
jak jednego z nas, jak tego, który pragnie życia w pokoju.
Zwracam się do ciebie, jak do brata, Odyseuszu: zostań, bądź jak my.
Byłem obcy, gdziekolwiek przebywałem: u Eola przez 1 miesiąc,
u Kirke przez 1 rok... - Kirke? Kim jest Kirke?
Kirke jest czarownicą o magicznym głosie, siostrą Aetesa,
zrodzoną z Heliosa i Perseis, córą Oceanu.
Ale kiedy dobiliśmy do wyspy,
nie wiedzieliśmy o jej istnieniu. Marzyliśmy o powrocie do domu.
Po tylu dniach na morzu, spaleni od słońca i słonych wiatrów
ujrzeliśmy ścianę zieleni, która zdawała się obiecywać
cień, udane łowy i orzeźwiającą wodę.
Ale patrząc na las, zaczynałem się zastanawiać: co kryje się za drzewami?
Następnego ranka podjąłem decyzję:
podzieliłem nas na dwie grupy. Jedna podążyła za mną,
druga za Eurilochem. Pierwsza miała zbadać wyspę,
druga pilnować statku.
Jak zamierzasz nas podzielić?
Będziemy ciągnąć losy.
Nie zamierzam wam narzucać mojej woli.
Wycierpieliście zbyt wiele z powodu mojej wizyty u Eola.
Mam nadzieję, że tym razem los sprawi, że to ja zostanę.
Eurilochu, niech bogowie zdecydują. Prośmy ich o pomoc.
Kto wyciągnie białe- zostaje, kto wyciągnie czarne-idzie na zwiad.
Niemniej żałuję, że nie mogę zostać z tobą.
Grupa Eurilocha wyruszyła na zwiad. Po raz pierwszy to ja zostałem.
Czekaliśmy. Nadszedł mrok i zapadła noc.
Do świtu moi przyjaciele nie powrócili,
więc postanowiłem iść po ich śladach.
Odyseuszu!
To był Euriloch, sam,
nie mógł złapać oddechu, tak był przerażony.
Jego serce biło jak szalone.
- Gdzie reszta? - Straszne, Odyseuszu!
- Dalej! Co się stało? Mów! - Nie wiem! Nie wiem...
- Las stał się dziwny...- Co masz na myśli, mówiąc "dziwny"? -To było
okropne, przerażające! - Uspokój się! Gdzie są twoi towarzysze?
Dni stawały się coraz dłuższe, a nasz los coraz bardziej niepewny.
Rzeczywiście, los ponownie uderzył i twoi ludzie znów cierpieli.
Próbowałem ich ocalić, ale jak?
- To nie było oskarżenie, Odyseuszu. - Mam nadzieję.
Las przerzedził się, a drzewa zabarwiły jak na jesieni
i usłyszeliśmy głosy zwierząt, ale nie mogliśmy ich zobaczyć.
Nagle pośród drzew ujrzeliśmy zburzony mur,
który wyglądał jak szczątki jakiejś starożytnej, osobliwej budowli.
Weszliśmy do środka, ale nasze głosy zaczęły się mnożyć
i podążać we wszystkich kierunkach, aż w końcu zmieszały się ze sobą.
Pozostali opadli wyczerpani, ja wyszedłem
i usłyszałem jakieś okropne pochrząkiwania. Gdy wróciłem, zobaczyłem ich
ściśniętych jak zwierzęta w chlewie.
Tak, to byli oni, ale przemienieni w świnie!
Gdy w przerażeniu patrzyłem na nich, usłyszałem muzykę
i nagle pojawiła się kobieta, która podeszła do nich,
zaczęła ich dotykać i śmiać się.
-A ty? - Uciekłem. Przeskoczyłem przez mur
i odnalazłem drogę do was.
- Pokaż mi tę drogę. - Stój! Gdzie idziesz?
- Tam, gdzie ty ze swoją grupą. - Nie idź tam, błagam cię,
nie idź! - Jeśli tchórzysz, pójdę sam.
I przestań się trząść, przestań!
Poczułem przemożne pragnienie, aby tam się udać.
- Nie bałeś się.? - Nie, ciekawość okazała się silniejsza.
Chociaż nie było to dla mnie łatwe, postanowiłem spróbować ponownie.
Moje życie nie miało już sensu, więc mogłem ponownie zaryzykować.
Przyroda była wspaniała, a piosenka tej kobiety
prowadziła moje stopy.
Moja ciekawość rosła, więc musiałem być ostrożny.
Dlaczego wyruszyłeś sam do nieznanego miejsca?
Wiesz, że twoich przyjaciół przemieniono w brudne zwierzęta
i chcesz ich uratować.
Ale skąd masz pewność, że nie podzielisz ich losu?
Nikt poza mną nie zdoła ich ocalić.
Ale kim jesteś? Ty, który stajesz na mojej drodze i znasz moje imię?
Nie mogę ci zdradzić mojego imienia w tym lesie, bo tu żyje Kirke,
jest obecna w każdym drzewie, wszędzie dookoła, w każdej gałązce.
Mogła cię zaczarować jak każdego człowieka, który tu przychodzi,
ale nie zrobiła tego. Ponieważ pamięta to,
co już jej powiedziałem, że podróżnik imieniem Odyseusz
przybędzie na wyspę i przyniesie jej to wszystko
czego bogowie nie znają:
myśli, ból i pożądanie do człowieka,
który jest jej przeznaczeniem. Odwróć się.
Widzisz ten kwiat? Zerwij go. No dalej, zerwij go.
Nie możesz?
Spójrz, to proste. Zjedz go, a czar zostanie złamany.
Teraz powiem ci, co masz uczynić:
Gdy Kirke padnie na kolana, pozbawiona swojej mocy,
wyciągnij swój miecz, tak jakbyś chciał ją zabić.
Przerazisz ją i zaoferuje ci swoje łoże.
Nie odmówisz, pod warunkiem, że odczaruje twoich przyjaciół,
ale bądź ostrożny, Odyseuszu, bo możesz
przestać być sobą i nawet ta roślina wtedy ci nie pomoże.
Skąd przybywasz? Kim jesteś?
I Hermes znikął pośród drzew,
boski posłaniec o wyglądzie chłopca z magicznym drążkiem.
- Więc zdradził ci swoje imię? - Wiedziałem, że to on.
Moje serce biło mocniej na myśl o Kirke
i jej czarach, którymi będzie próbowała mnie uwieść.
Czego szukasz?
- Domu. - Twojego? Kto wie, może jest tutaj, pośród tych drzew.
Rozejrzyj się. Jak wielu szukało go i znalazło tutaj.
- Co ty tutaj robisz? - Czekam. Czekam na kogoś, od zawsze.
Więc powiedz mi jego imię.
A poczekasz krócej.
Może znam go, bo przybywam z daleka
i znam wielu ludzi. Mogę z nim porozmawiać,
jeśli powiesz mi jego imię. - Jesteś sprytny, przybyszu.
Ale dlaczego tak cię to interesuje? Rozpal ogień, proszę.
Ruszaj. To twoja droga do domu. Skacz!
- Aby przejść na drugą stronę? - Czy nie tego pragniesz?
Penelopa!
Dalej, usiądź tutaj.
Zaznasz wielkiego szczęścia, jeśli to wypijesz.
O czym wtedy pomyślałeś?
O tej roślinie o gorzkich owocach, która miała mnie chronić,
jeśli Hermes nie kłamał.
Teraz bezboleśnie zamienisz się w zwierzę.
Ale zacząłem odczuwać ból. Był nie do wytrzymania.
Czułem jakby ogień płonął w mojej piersi, jakby dwie siły walczyły we mnie.
Dalej, idź do chlewu!
Wtedy na twarzy Kirke ujrzałem strach.
Najpierw zdumienie, potem strach.
Wszystko, co powiedział Hermes było prawdą.
Teraz to Kirke cierpiała.
Krzyczała, rzucała się, to było okropne, ale tak jak powiedział Hermes
byłem gotów ją zabić.
Ledwo zdołałem się powstrzymać, dostrzegając w niej kobietę.
Byłem ocalony. Zrozumiała, że dysponuję większą od niej siłą.
Ty jesteś Odyseusz. Przepowiednia mówiła, że Odyseusz przybędzie z Troji.
Jego umysł nie podda się czarom.
Dlaczego mnie nie zabijesz?
Ze względu na moich przyjaciół. Przyszedłem ich ocalić.
-Twoich...przyjaciół? - Tak, tych, których zamieniłaś w zwierzęta.
Przywróć im ludzką postać.
- Dlaczego? - Ponieważ SĄ ludźmi.
- Nie rozumiem. - A jeśli ci powiem, że jestem odpowiedzialny za nich,
wtedy zrozumiesz? - Nie, Odyseuszu. Nie wiem, co cię łączy z tymi ludźmi,
ale wiem czego pragniesz i przychylę się do twojej prośby.
Wkroczyłem do magicznego świata Kirke.
Nie rozumiałem go, ale chciałem odzyskać moich przyjaciół,
nie wiedząc, że właśnie ich straciłem.
Czułem tylko, że wszystko to jest nierealne.
Oto twoi przyjaciele.
Przywrócę im ludzką postać, ale nie świadomość.
To jest ich prawdziwa natura, i nie zdołasz tego zmienić.
Przypatrz im się uważnie. Mogę przywrócić im ludzki wygląd
ale zastanów się dwa razy, nim zdecydujesz.
Chcę ich jako ludzi!
Wyglądali jakby obudzili się z długiego snu,
albo urodzili na nowo, przerażeni, niczego nie świadomi.
Czy wyglądali jak przedtem?
Tak, ale z dziwnym blaskiem w oczach.
Coś nieznanego stanęło między nimi a mną.
Z powodu Kirke? Czy siły, która została ci dana?
To ludzkie bać się nieznanego. Nie próbowałeś z nimi rozmawiać?
Może popełniłem błąd nie odnosząc się do nich przyjaźnie.
Ledwo mogłem mówić. Podobnie jak oni byłem zdumiony i wystraszony.
Coś nieznanego rozdzieliło nas po raz pierwszy.
Próbowałem zbliżyć się do nich. Uciekli.
Odyseuszu!
Była bardzo piękna.
Skoro straciłeś przyjaciół,
to dlaczego wróciłeś do tej kobiety?
Nie, nie powiedziałbym, że ich straciłem.
W międczyczasie przedarli się przez las
i wrócili na statek. Znalazłem ich na brzegu
i kazałem płynąć beze mnie, ale Euriloch interweniował
i kazał im zatrzymać mnie. Próbowali mnie nawet uwięzić.
Marzy ci się zobaczyć nas znowu w chlewie?
Jesteś sługusem tej kobiety.
Przypominacie sobie Cyklopa? Już raz jego szaleństwo omal nas nie zabiło!
Wtedy dobyłem miecza, nawet przeciw Eurilochowi, mojemu kuzynowi
i zagroziłem, że skrócę go o głowę.
Ale byli już wystarczająco przerażeni i zdezorientowani,
więc nie musiałem robić im krzywdy.
Nie widzieli mnie przez cały rok, który spędziłem u Kirke.
- Cały rok? Jesteś pewien? - Nie całkiem. Upływ czasu
nie był odczuwalny w królestwie Kirke, ale na zewnątrz,
na brzegu, gdzie byli moi przyjaciele, dni, miesiące,
pory roku mijały.
Twoi przyjaciele. Nie byli warci trudu, jaki zadałeś sobie, uwalniając ich.
Spójrz jak żyją. Zdziczeli.
Trudzą się razem, ale nadal mają słabe zbiory.
Dla mnie, w tym lesie, wino jest tak bogate, jak tylko sobie zażyczę,
bez zbiorów, tłoczenia, deszczu i słońca.
Nie widzisz tego niechlujstwa? Ta chata na przykład.
Nawet ogród.
To nie przez niewdzięczność moi ludzie nie chcą
tutaj żyć. To prości ludzie, ich umysły nie obejmują tego, poza tym boją się nas.
Nie, to nie strach trzyma ich z dala od nas,
ale coś w twoich myślach. Mam rację?
Czyżbym miał jakieś myśli, o których nie wiem?
Dalej.
Odyseuszu! Odyseuszu!
Mówcie, czego chcecie? Dlaczego chcecie rozmawiać ze mną? Mów Eurilochu.
Zapomniałeś o Itace, Odysie.
Obiecałeś sprowadzić nas do domu i zapomniałeś o swojej obietnicy.
- Uważaj, co mówisz! - Nie jesteś już królem Itaki.
Nie jesteś królem, nie jesteś już nawet człowiekiem.
- Odyseuszu! Odyseuszu!! - Gdzie jesteś?!
To był okrutny sen, który pozostawił ból w moim sercu,
ale zrozumiałem, że nadszedł czas powrotu.
Myśl o ojczyźnie wskrzesiła mnie.
A to znaczyło, że muszę zebrać moją drużynę ponownie.
- Musiałem tylko znaleźć siłę, aby... - Opuścić Kirke?
- Aby powiedzieć im prawdę. - Że stała ci się tak bliska?
Nie miałem z nią nic wspólnego. Byłem pod wpływem jej magii.
Nie mogłem odejść bez jej pomocy.
Odchodzę.
Wiem, że nie potrafię kochać i że ty nie kochasz mnie także. Takie jest moje przeznaczenie.
Bogowie przysyłają mi tylko tych,
którzy mnie zdradzają i pragną powrotu do ojczyzny. Nikt mnie nie kocha.
Nikt nie kocha nieznanego. Chcą tylko zapomnieć o wszystkim,
aby pogrążyć się w spokoju, owinięci jak zwierzęta
wokół mnie, czekający na spokojną śmierć.
Dlatego niczego nie oczekuję od mężczyzn. Nigdy nie używam siły,
aby zatrzymać ich przy sobie. Idź jeśli chcesz!
Nie zatrzymuję cię, możesz to zrobić nawet teraz.
Kiedy kazałam ci przeskoczyć przez ogień, skoczyłeś.
Nie zmuszałam cię do tego. Wię dlaczego prosisz mnie teraz, żebym pozwoliła ci odejść
skoro wiesz, że nie mogę cię zatrzymać? Dlaczego prosisz o to?
Pamiętasz, co powiedziałam, gdy chciałeś, żebym przywróciła
twoim przyjaciołom ludzką postać? Ryzykowałeś własnym życiem.
Wiem, ale nie da się uniknąć przeznaczenia: ojczyznę
ziemię najszych ojców, bogowie także umieścili w naszych sercach.
Ale wiesz, że nie będę mogła cię tam chronić?
Zostaniesz sam, Odyseuszu, z dala od tego miejsca, bez siły,
siły, która pozwoliła ci ocalić twoich przyjaciół.
Powiedziałem jej ponownie, że chcę odejść i nie wyglądała na zaskoczoną
ani zasmuconą, ale dlaczego próbowała mnie uchronić
przed losem moich towarzyszy?
Próbowała mnie uchronić przed daremnym trudem.
Teraz zrozumiałem.
Odyseuszu, gdy dopłynąłeś do tej wyspy
naprawdę nie wiedziałeś, gdzie się znajdujesz? - Nie.
A gdy szukałeś mojego domu i spotkałeś mnie w lesie,
czy ktoś był z tobą? Dotarłeś tu sam.
Dlaczego? Czy sądziłeś, że zdołasz zwrócić im życie?
A może myślałeś, że tylko wśród mężczyzn
poznasz tajemnice niebios?
Przeszedłeś na drugą stronę, Odyseuszu. Za późno na powrót.
Każdy krok za tą granicą prowadzi w głąb otchłani.
- Jakiej otchłani? - Hadesu.
Droga, którą zdecydowałeś się wrócić do domu,
znajduje się po drugiej stronie oceanu, gdzie mieszka śmierć.
Tylko tam odnajdziesz to, czego tak desperacko szukasz.
Tylko jeśli wstąpisz do królestwa zmarłych.
To wielki honor dla śmiertelnika, odwiedzać to królestwo.
Odyseuszu, opowiedz nam szczegółówo o tym doświadczeniu.
Niech stanie się także naszym doświadczeniem. Będziemy ci bardzo wdzięczni.
Twoja ojczyzna nie jest wcale tak daleko.
W ciemnościach wszystko wydaje się nieskończenie dalekie, bo wspomnienia bledną.
Były tam tylko duchy: kobiety o bladych twarzach,
starcy i wojownicy, którzy polegli w bitwach.
Podążyłem za radą Kirke: "Złóż w ofierze czarną owcę,
aby jej krew wypił ślepy wieszcz Terezjasz,
i przywołaj pozostałe duchy, zwracając się do bóstw Hadesu:
- bóstwa Hadesu.... - bóstwa Hadesu....
- I wy zmarli... - I wy zmarli...
którzy wiedziecie żywot w tym strasznym miejscu..
przysięgam, że jeśli kiedykolwiek wrócę do Itaki,
złożę wam w ofierze poświęcony tłuszcz cielca,
a Terezjaszowi ofiaruję barana o czarnej wełnie.
Daj nam krwi. Daj nam krwi. Daj nam krwi.
Cofnijcie się. Nie podchodźcie bliżej. Nie żerujcie na mojej litości.
Chcę rozmawiać tylko z Terezjaszem.
- Daj mi pić...daj mi krew. - Matko, matko, co ty tutaj robisz?
Och, synu Laertesa, rozsądny i przebiegły,
jakie nieszczęście sprawiło, że opuściłeś światło słoneczne?
Co sprowadza ciebie, żywego, do tej krainy bez nadzieji?
Chęć rozmowy z tobą, Terezjaszu i poznania mojego przeznaczenia.
Odłóż swój miecz i daj mi się napić krwi jeśli chcesz poznać prawdę.
Nie znasz dnia swojego powrotu,
który bóg uczyni gorzkim.
Nie uciekniesz przed gniewem Posejdona
albowiem oślepiłeś jego syna i dopuściłeś się bluźnierstwa.
Jak długo mam cierpieć z tego powodu? Powiedz mi jedną rzecz:
wrócę kiedykolwiek do ojczyzny? Wrócę do Itaki? - Tak, wrócisz,
ale wiele nieszczęść jeszcze przed tobą.
Wrócisz za późno, w kłopotach i stracisz wszystkich przyjaciół.
Wróciwszy na statku, który nie będzie należał do ciebie, spotkasz ludzi,
którzy dręczą twoją żonę, Penelopę.
-Musisz pomścić jej krzywdy. - Ujrzę więc któregoś dnia moją Itakę?
Ale nawet wtedy nie będziesz mógł się zatrzymać
i opuścisz swoją wyspę, wędrując tak długo, aż trafisz
na ludzi, którzy nie wiedzą nic o żegludze i jedzą niesolone mięso.
Oni będą patrzeć na ciebie z podziwem.
Wtedy wbijesz wiosło w ziemię
i złożysz ofiarę Posejdonowi.
Wtedy wrócisz do domu
i odnajdziesz spokój. Śmierć przyjdzie łagodnie po ciebie,
gdy starość sprowadzi zmierzch na twe dni. Ludzie wokół ciebie będą żyli w szczęściu.
Takie jest twoje przeznaczenie. Powiedziałem ci prawdę.
- Nie! - Odejdź Odysie, opuść to siedlisko mroku,
tu jest kres wszystkiego. Zapomnij o nas, martwych.
Znam już prawdę, ale pozwól mi zobaczyć moją matkę.
Jeśli jest tutaj, chcę porozmawiać z nią po raz ostatni.
Nie mogę ci na to pozwolić, ani tego zabronić. Nie istnieję, umarłem.
Wracaj synu na światło dzienne, musisz ocalić tych,
których kochasz.
Wyczuwam twoją obecność Agamemnonie, powiedz mi
jakie nieszczęście cię spotkało? Czy utonąłeś?
Co złego się wydarzyło? Czy zabili cię nasi wrogowie?
Moja żona, Klitajmestra, sprowadziła na mnie śmierć.
Jak byk padłem od miecza jej kochanka.
Ale nie ten jest najgorszy kto zadaje cios,
ale ten kto nosi zbrodnię w sercu.
Straszliwą zbrodnię popełniła, planując szczegółowo zabójstwo swego męża.
Haniebny i potworny czyn jakiego się dopuściła
napełnił wstydem wszystkie żony, nawet te przyzwoite.
Wysłuchaj uważnie mojej rady:
Gdy wrócisz do ojczyzny, uczyń to w sekrecie.
Nie ufaj nikomu, nawet przyjaciołom, nawet własnej żonie.
Żegnaj Agamemnonie.
Po tym co mnie spotkało, nikt nie powinien ufać najbliższym.
Najpierw czyń, potem mów, jeśli nie chcesz umrzeć młodo.
Gdy wyruszałem na wojnę, Penelopa była jeszcze młoda.
"W domu spotkasz ludzi dręczących twoją żonę."
Achillesie!
Nie ma już Achillesa. Zginął na równinach Troji.
Póki żyłeś czciliśmy cię jak boga,
ale teraz widzę, że królujesz wśród martwych,
więc nie smuć się Achillesie, że umarłeś.
Nie pocieszaj mnie.
Wolałbym być niewolnikiem barbarzyńców,
ale żyć, niż być królem pośród martwych.
Chroń swoje cenne życie, Odysie. To twój nawiększy skarb i dziedzictwo.
Wracaj synu na światło dzienne, musisz ocalić tych,
których kochasz.
Matko, matko najdroższa, widzę cię po raz ostatni.
Nie zdołałem cię ocalić. Wybacz mi.
Moja dziecinko, jak się tu znalazłeś? To okropne widzieć cię tutaj.
Gdy umarłaś, czy znalazł się ktoś, kto zamknął ci oczy?
Czy miałaś godny pogrzeb?
Umarłam i tylko to się liczy. Wypełniłam moje przeznaczenie.
Ale skoro pytasz,
to wiedz, że z tęsknoty za tobą odebrałam sobie życie.
A mój ojciec?
Twój ojciec zestarzał się, czekając na ciebie.
Nie wrócił do miasta, ale mieszka wśród służby.
Jak dzikus sypia blisko ognia w zimie
i na stosach liści w lecie.
Gdy zapada noc, zasypia myśląc o tobie.
Matko, pozwól się utulić. Pozwól się dotknąć.
Nie możesz, synu. takie jest prawo śmierci.
Krew nie krąży już żyłami, pali je od środka ogień straszliwy,
a dusza ulatuje jak czuły sen.
Ale ty musisz wracać do świata żywych!
Przytul mnie!
Ach, matko.
Trzy razy próbowałeś.
Twoje serce pragnęło bliskości.
Trzy razy jak sen albo cień wymykała się twoim ramionom.
Jeśli nie powstrzymasz swego bólu będzie się pogłębiał i pogłębiał.
Odyseuszu!
Elpenor!
Tak, to ja, najbardziej nieszczęśliwy spośród twoich przyjaciół.
Ale ocaliłem ci życie na wyspie Kirke!
Synu Laertesa, nie zostawiaj mnie bez pochówku.
Daj mi godny pogrzeb, nim opuścisz wyspę Kirke.
Pogrzeb mnie w mojej zbroji. Uczyń moim grobem morze,
i wbij moje wiosło w ziemię.
Teraz masz o jednego przyjaciela mniej, Odyseuszu.
- Co się stało Elpenorowi? - To stało się przed chwilą. Był na drzewie,
śpiewał i poślizgnął się. Może był pijany.
Usłyszeliśmy jęk. Wołaliśmy ciebie, ale nie było cię tutaj.
Umarł. Gdzie byłeś przez te wszystkie miesiące, Odyseuszu?
Cienie grzebią cień.
Elpenor, najbardziej niewinny spośród nas.
Przestałem już wierzyć, że istnieje zbawienie dla nas.
Nastał czas powrotu, Odyseuszu.
Nie! Nie bez moich przyjaciół. Będę o nich walczył do ostatniej kropli krwi.
Nadal możesz ich ocalić, pomyśl o tym
Czy to prawda, co mówisz, skoro Terezjasz powiedział mi, że wrócę
sam, bez przyjaciół?
Oczywiście jesteś sam Odyseuszu, od kiedy opuściłeś Hades.
Jesteś człowiekiem, który umarł dwa razy.
A Terezjasz chciał dać ci do zrozumienia, że twoi ludzie
nie będą ci już posłuszni jak dawniej.
Elpenorze ! Elpenorze ! Elpenorze!
Przygotuj się do podróży, Odyseuszu.
Sprawdziła się przepowiednia, że przyniesiesz mi ból.
To mówiąc Kirke pobiegła do chaty.
Przez jej usta przemówiła do mnie przepowiednia.
Opowiem ci o wszystkim, co czeka cię podczas podróży,
tak abyś zdołał ocaleć wraz ze swoimi towarzyszami.
Najpierw dopłyniecie do syrenich skał, o które roztrzaskują się wszyscy,
którzy do nich podpływają. Ujrzycie skały, ale morze będzie milczało
i wtedy zrozumiecie w jak okropnym miejscu się znaleźliście.
Nie zbliżajcie się do nich, tam są tylko kości
tych, których uwiodła pieśń Syren.
Czy będziesz w stanie oprzeć się pokusie?
Czy zdołasz poprowadzić swój statek dalej?
Jeśli uda wam się ominąć syrenie skały, obierzcie kurs na Północ.
Tylko jeden człowiek wysłuchał ich śpiewu i unikął kary,
ponieważ kochała go Hera. Ty nawet nie próbuj na nie patrzeć!
To będzie twoja druga pokusa. Trzecia spotka cię na wyspie
Trinakia: tam ujrzysz potężne czarne bydło na pastwisku.
Nie zabijaj go. To bydło boga Heliosa.
Jednak będziecie głodni i pozbawieni nadzieji.
Tak oto zostaniesz podanny trzeciej pokusie.
Nie mam ci już nic więcej do powiedzenia, Odysie. Nadeszła chwila rozstania.
Eurilochu, Filetorze, Heraclio, podejdźcie i słuchajcie uważnie.
Jak tylko wypłyniemy na morze, czekają nas trzy pokusy.
Jeśli nie będziecie mnie słuchać, wszyscy umrzemy i nikt nie ocaleje.
- Dlaczego grozisz nam, Odyseuszu? - Nie grożę,
tylko powtarzam proroctwo Terezjasza. Po nie udałem się do Hadesu.
Nie dość ci, że zwiedziłeś wszystkie morza,
to jeszcze zmyślasz, że wróciłeś z królestwa śmierci. Dlaczego drwisz z nas?
Nadal słyszymy jęki Elpenora, gdy zstępował do podziemi.
Żaden śmiertelnik nie zdołał wrócić z Hadesu.
- Może sądzisz, że jesteś bogiem? - Musicie mi uwierzyć!
Dobrze. Jeśli nie wierzycie mnie, może przekonają was słowa Kirke!
- Kirke? - Kim jest Kirke?
- Nie pamiętacie niczego? - A co mamy pamiętać?
Niczego? Nawet jak zmieniła was w świnie, a ja przywróciłem was do ludzkiej formy?
I czym nas karmiła? Kukurydzą?
Jesteśmy zmęczeni, Odyseuszu, zmęczeni twoimi opowieściami.
Tak jak tą podróżą, która nie ma końca..
"Jesteś samotny, Odysie, bo wiesz coś, czego oni nie wiedzą".
"Wymazałam z ich pamięci
wszystkie wspomnienia o tej wyspie. Ale tego, co ty wiesz,
nie mogę usunąć z twojej pamięci".